Ik vond het vroeger behoorlijk irritant wanneer iemand tegen mij zei: ‘Je moet meer van jezelf houden.’ Hoe dan?
Alsof er ergens een knop zit die je omzet en je vanaf dat moment ineens van jezelf houdt. Bijzonder eigenlijk, want van een ander verwachten we dat ook niet. Je ontmoet iemand, leert elkaar kennen en ontdekt langzaam wie die ander werkelijk is. Liefde kan groeien doordat je samen tijd doorbrengt, elkaar leert begrijpen en steeds meer van elkaar durft te zien.
Waarom denken we dan dat liefde voor onszelf anders werkt? Misschien begint zelfliefde helemaal niet met van jezelf houden. Misschien begint het met jezelf leren kennen.
Kennismaken met jezelf
Voor mij is dat een lange weg geweest. Mijn verdieping in het taoïsme en later de Vallei-training hebben mij daarin veel gebracht. Niet doordat iemand mij vertelde wie ik moest worden, maar doordat ik steeds verder mijn eigen innerlijke landschap ging verkennen.
Ik begon op een andere manier naar mezelf te kijken en te ervaren wat er allemaal in mij aanwezig is. Niet alleen de kanten die ik gemakkelijk kon accepteren, maar ook alles wat ik door de jaren heen had weggestopt, aangepast of misschien nauwelijks had leren kennen.
Langzaam groeide het besef dat ik niet voortdurend buiten mezelf hoefde te zoeken naar iets wat mij compleet zou maken. Alles is er al. Wanneer ik naar de natuur kijk, zie ik diezelfde compleetheid. De aarde vraagt een boom niet om iets anders te zijn. Een bloem vergelijkt zichzelf niet met de bloem ernaast. Alles heeft zijn eigen vorm, ritme en manier van bestaan. Wij zijn net zo goed onderdeel van die natuur, al zijn we dat soms volledig vergeten.
Voor mij betekende thuiskomen bij mezelf daarom ook opnieuw ontdekken dat ik in essentie al compleet ben.
Kun je jezelf leren beminnen?
Het woord beminnen past voor mij misschien nog wel beter dan zelfliefde. Het heeft iets zachts en tegelijkertijd iets intiems. Wanneer je iemand bemint, wil je die persoon leren kennen. Je bent geïnteresseerd in wat diegene voelt en nodig heeft. Je zorgt voor hem of haar, niet omdat het moet, maar omdat die ander belangrijk voor je is.
Wat gebeurt er wanneer je jezelf op die manier leert benaderen?
Dan wordt luisteren naar je lichaam iets anders. Je gaat voelen wanneer je moe bent, waar je energie van krijgt en wat je lichaam nodig heeft. Je ontdekt waar iets vastzit en waar juist ruimte ontstaat om weer te stromen. Je leert je grenzen kennen en misschien ook de verlangens waar je jarenlang nauwelijks naar hebt geluisterd.
Eigenlijk maak je opnieuw kennis met jezelf. Niet met de versie die je hebt leren zijn voor de buitenwereld, maar met de mens daaronder.
Wanneer zorgen voor jezelf geen opdracht meer is
Misschien verandert daar ook de betekenis van gezond leven. Gezond eten is dan geen straf omdat je lichaam aan een ideaalbeeld moet voldoen. Je kiest voeding die je lichaam ondersteunt omdat je het jezelf gunt om goed gevoed te worden. Bewegen doe je niet alleen omdat je moet sporten, maar omdat je voelt hoe fijn het is wanneer je lichaam kan bewegen.
Voor jezelf zorgen verandert van iets wat op je lijstje staat in iets wat voortkomt uit de relatie die je met jezelf hebt. Zoals je ook met liefde een maaltijd kunt bereiden voor iemand van wie je houdt.
Dat betekent natuurlijk niet dat ik iedere dag automatisch de perfecte keuze maak. Zelfliefde is voor mij geen nieuw regime waaraan ik moet voldoen. Het gaat juist over steeds beter voelen wat werkelijk bij mij past en mezelf de vrijheid geven om daarnaar te leven. Soms is dat gezond eten en bewegen. Een andere keer is het lachen, dansen, zingen of simpelweg genieten. Ook dát voedt een mens.
Puur jezelf
We leven in een wereld die ons voortdurend beelden voorschotelt van hoe we eruit zouden moeten zien, wat succesvol is en wanneer we aantrekkelijk of goed genoeg zijn. Magazines, sociale media en ideaalbeelden laten ons gemakkelijk geloven dat er altijd nog iets aan ons verbeterd kan worden.
Misschien is een van de mooiste dingen die we kunnen ontdekken juist dat onze eigenheid geen probleem is dat opgelost hoeft te worden. Je bent een compleet mens, met alles wat je hebt meegemaakt, alles wat je nog aan het ontdekken bent en alle kanten die in jou bestaan.
Voor mij betekent zelfliefde daarom steeds dichter bij mezelf blijven. Voelen wanneer iets bij mij past en wanneer ik mezelf aan het verlaten ben om aan iets buiten mij te voldoen. Van daaruit worden keuzes anders. Niet altijd gemakkelijker, maar wel meer van mij.
Hoe dichter ik bij mezelf kom, hoe minder energie ik nodig heb om iemand anders te zijn.
Misschien is dat ook waar werkelijke kracht vandaan komt. Wanneer je jezelf kent, jezelf durft te voelen en steeds meer leeft vanuit wie je werkelijk bent, ontstaat er een vorm van zelfvertrouwen die weinig met perfectie te maken heeft.
Je hoeft jezelf dan niet groter te maken. Je hoeft jezelf ook niet kleiner te maken. Je mag lachen, dansen, zingen, ontdekken, veranderen en volledig jezelf zijn.
Misschien begint zelfliefde daarom niet met de opdracht om van jezelf te houden. Misschien begint ze met de bereidheid om jezelf werkelijk te leren kennen.

