Op dit moment verblijven er gasten in mijn huis. Ze hebben via een verhuurplatform geboekt en volgens de huurovereenkomst had het volledige verhuurbedrag een maand vóór aankomst betaald moeten zijn. De betaling loopt via het platform en ik ging ervan uit dat dit volgens de gemaakte afspraken werd afgehandeld.
Ik dacht dat het geregeld was.
Totdat ik vandaag de uitbetaling van het verhuurplatform zie en het bedrag helemaal niet overeenkomt met wat ik verwacht te ontvangen. Ik ga kijken wat er aan de hand is en ontdek dat alleen de borgsom is uitbetaald. Het verhuurbedrag blijkt nog open te staan, terwijl de gasten inmiddels in mijn huis verblijven.
Het platform heeft de huurder in de afgelopen maand drie keer een betalingsverzoek gestuurd, zonder mij te laten weten dat daar geen betaling op was gevolgd. Wanneer ik contact opneem, krijg ik te horen dat het mijn verantwoordelijkheid is om zelf te controleren of een huurder heeft betaald.
Dat verbaast me. Niet omdat ik geen verantwoordelijkheid heb voor mijn eigen verhuur, maar omdat ik ervan uitging dat een systeem iets bewaakte wat het in werkelijkheid alleen faciliteerde.
Het vreemde is dat er op het moment van mijn ontdekking feitelijk niets verandert. De gasten zijn dezelfde mensen die daarvoor in mijn huis verbleven, het bedrag stond al een maand open en ik was een paar minuten eerder nog rustig met mijn dag bezig. Ik weet het alleen ineens.
En dát verandert wel iets.
Er wordt direct iets geraakt wat voor mij belangrijk is. Eerlijkheid en rechtvaardigheid staan hoog in mijn waarden. Mensen verblijven in mijn huis en een belangrijke afspraak blijkt niet te zijn nagekomen. Op dat moment ken ik de reden nog niet en reageer ik op de informatie die ik heb.
Ik neem contact op met de huurder. Hij reageert vriendelijk en vertelt dat hij dacht dat het verhuurplatform het bedrag automatisch zou incasseren. Hij gaat het direct in orde maken. Ik geef aan dat het vandaag geregeld moet zijn en daarmee heb ik op dat moment gedaan wat ik kan doen.
Je zou denken: klaar voor nu.
Mijn brein heeft andere plannen.
Als het vanavond niet geregeld is, wat doe ik dan? Laat ik hen in mijn huis blijven of moet ik erheen en vragen of ze vertrekken? En ergens tussen die gedachten verschijnt ineens de vraag: kan ik als vrouw alleen tegenover een groep gasten gaan staan van wie ik niet weet hoe zij zullen reageren?
Kijk eens hoe snel dat gaat.
Een paar minuten geleden zat ik rustig te genieten van mijn koffie. Nu heeft mijn hoofd mij alvast naar mijn huis gestuurd voor een confrontatie met gasten die op dat moment waarschijnlijk gewoon van hun vakantie genieten.
Mijn lichaam vindt het scenario ondertussen behoorlijk echt. De spanning is er onmiddellijk. Mijn systeem staat aan en ik voel onveiligheid, terwijl ik gewoon thuis zit en niemand mij bedreigt.
Dát vind ik interessant.
Niet de rekening. Niet het verhuurplatform. Wat gebeurt er in mij tussen het moment waarop ik iets ontdek en het moment waarop mijn lichaam in de kramp schiet?
De stressrespons is bedoeld om ons te beschermen wanneer dreiging wordt waargenomen. Daar hoeven we wat mij betreft geen ingewikkeld verhaal van te maken. Het bijzondere is vooral hoe weinig er soms nodig is om dat systeem aan te zetten. Er hoeft geen tijger achter ons aan te rennen en er hoeft zelfs niemand tegenover ons te staan. Ons brein kan alvast bedenken wat er zou kunnen gebeuren en het lichaam doet mee.
In mijn geval wordt daar nog iets aan toegevoegd. De situatie raakt mijn gevoel voor eerlijkheid en rechtvaardigheid en vervolgens mijn gevoel van veiligheid. Mijn brein probeert vooruit te denken, zodat ik voorbereid ben als ik moet handelen.
Dat is op zichzelf nuttig. Ik wil best weten wat ik doe als iemand een grens niet respecteert. Alleen hoef ik die situatie niet alvast tien keer te beleven voordat hij bestaat.
Precies daar merk ik opnieuw waarom veiligheid voor mij altijd het beginpunt is. Zolang mijn lichaam gevaar ervaart, kan ik van alles analyseren en bedenken, maar een deel van mij blijft gericht op beschermen.
Eerst uit de kramp. Eerst terug naar veiligheid in mijn lichaam.
Ik gebruik daarvoor onder andere oefeningen uit het taoïsme. Ik begin met zachte ogen. Mijn blik ontspant en wordt ruimer en ik probeer met diezelfde zachtheid naar mezelf, de gast en de hele situatie te kijken.
Dat vind ik belangrijk. Mildheid betekent niet dat ik mijn waarden aan de kant schuif. Eerlijkheid en rechtvaardigheid blijven belangrijk en een grens mag gewoon een grens zijn. Tegelijkertijd weet ik nog niet waarom de gast niet heeft betaald. Ik hoef hem dus ook niet alvast in het hokje oneerlijk te stoppen.
Zachte ogen zijn voor mij daarmee meer dan letterlijk mijn blik ontspannen. Ze herinneren mij eraan dat er meer te zien kan zijn dan datgene waarop ik mij op dat moment heb vastgezet.
Mijn ademhaling helpt mij om verder uit mijn hoofd en terug naar mijn lichaam te komen. Bij het kalmeren van het innerlijk weer breng ik mijn aandacht naar binnen en neem ik waar wat daar gebeurt. Niet om de spanning zo snel mogelijk weg te krijgen, maar om er met aandacht en mildheid bij te kunnen blijven.
En ik ga wandelen met Bella.
Bella is totaal niet geïnteresseerd in alle onnozele onderwerpen waar haar baasje zich druk over kan maken. Ze is gewoon blij. Ze loopt buiten, snuffelt, voelt, kijkt, ruikt en neemt alles in zich op wat er op dat moment te ontdekken valt. Geen verhaal over wat er straks kan gebeuren en volgens mij ook weinig behoefte om de wandeling van gisteren nog eens uitgebreid te analyseren. Haar wereld bevindt zich grotendeels bij haar zintuigen en bij wat er nu is.
Eigenlijk doet ze moeiteloos waar ik op dat moment bewust naar probeer terug te keren.
Buiten zijn, bewegen, kijken, luisteren, ruiken en voelen brengen ook mijn aandacht weer naar de plek waar ik daadwerkelijk ben. Bella helpt daar op haar geheel eigen manier bij. Hoewel die drol van een ander die ze af en toe uit het bos opeet dan weer niet mijn inspiratie is.
Wat ik ervaar, is dat mijn lichaam kan terugbewegen naar veiligheid terwijl er nog niets is veranderd.
Deze gewone gebeurtenis raakt voor mij iets veel groters. Mijn lichaam ervaart gevaar en richt zich op beschermen. Bij het ervaren van veiligheid ontstaat ruimte om breder te kijken, te voelen, andere mogelijkheden te zien en bewust te kiezen wat ik werkelijk nodig heb.
De Tao helpt mij niet door het leven probleemloos te maken. De beoefening helpt mij om anders aanwezig te zijn in wat zich voordoet. Minder forceren, beter waarnemen, voelen wat er in mij gebeurt en niet meer strijd creëren dan de situatie zelf vraagt.
Mijn blik wordt letterlijk en figuurlijk ruimer. Ik kan beter onderscheiden wat een feit is, wat mijn interpretatie is en welk deel mijn brein inmiddels zelf heeft ingevuld. Vanuit die ruimte kan ik veel helderder bepalen wat werkelijk van mij gevraagd wordt.
Mezelf geruststellen met de gedachte dat alles wel goed zal komen is iets anders. Ik weet op dat moment helemaal niet hoe het afloopt. Veiligheid betekent voor mij niet dat ik de uitkomst ken, maar dat ik aanwezig kan blijven bij wat er nu is en erop vertrouw dat ik kan handelen wanneer dat nodig blijkt.
Later in de ochtend stuurde het platform een mail dat de betaling was voltooid. De gast heeft precies gedaan wat hij eerder schreef. Hij dacht dat ze automatisch zouden incasseren en had niet begrepen dat hij zelf de overmaking moest doen. Zodra dat duidelijk was, heeft hij het geregeld.
Geen oneerlijke gast, geen confrontatie en geen groep mensen die weigert mijn huis te verlaten. Het was gewoon een misverstand.
Ik moest er achteraf eigenlijk een beetje om lachen. Niet omdat mijn reactie belachelijk was, want er was wel degelijk iets dat ik moest oplossen en mijn gevoel van onveiligheid was echt. Het interessante zit voor mij in het verschil tussen wat er daadwerkelijk gebeurde en alles wat zich in de tussentijd in mij had afgespeeld.
Mijn brein probeerde mij te beschermen en gebruikte daarvoor de informatie die het had, samen met mijn waarden, ervaringen en angsten. Mijn lichaam reageerde daarop. Vervolgens kon ik zelf ervaren dat ik daar niet machteloos aan overgeleverd ben.
Ik kan mijn grens stellen én zacht blijven. Ik kan rechtvaardigheid belangrijk vinden zonder de ander onmiddellijk te veroordelen. Ik kan voelen dat mijn lichaam in de kramp schiet en het helpen terugkeren naar veiligheid. Ik kan handelen waar dat nodig is en wachten waar er op dat moment niets meer te doen is.
De praktische les is simpel: voortaan controleer ik vóór aankomst zelf of alles rondom een boeking daadwerkelijk geregeld is.
De andere les vind ik veel interessanter.
Hoeveel gebeurt er werkelijk en hoeveel maakt mijn brein ervan?
Juist op zulke gewone momenten wordt mijn onderzoek naar Leef jij? ineens heel concreet. Er is helemaal geen groot drama nodig om even uit rust of veiligheid te raken. Een onverwacht mailtje kan genoeg zijn. Iets op het werk, iemand die voordringt in de supermarkt, een automobilist die je afsnijdt, een opmerking die nét verkeerd valt of iets wat simpelweg niet loopt zoals je had bedacht.
De één haalt zijn schouders op en loopt door, bij de ander vliegen de stoppen eruit. Er kan zomaar iets geraakt worden: een waarde, een eerdere ervaring, een angst, controle, respect of rechtvaardigheid. Soms is de reactie alweer voorbij voordat je überhaupt doorhebt wat er gebeurde.
Dat vind ik interessant om bij mezelf te blijven onderzoeken. Niet om van ieder irritatiemoment een diepgaand zelfonderzoek te maken. Als iemand voordringt bij de kassa hoef ik echt niet onmiddellijk mijn jeugd erbij te halen. Soms is iemand gewoon irritant en mag ik daar ook best iets van vinden.
Interessant wordt het voor mij wanneer ik merk dat iets me veel verder meeneemt dan de gebeurtenis zelf. Wanneer mijn hoofd ermee aan de haal gaat, mijn lichaam in de kramp schiet en ik ineens een heel verhaal aan het beleven ben dat helemaal niet bestaat.
Kan ik het dan opmerken en terugkomen naar wat er werkelijk is?
Vandaag vond ik die weg terug met zachte ogen en een wandeling met Bella.
Het leven gaat gewoon verder. Gelukkig maar. Ik wil tenslotte leven en niet de hele dag mezelf analyseren.
Voor mij zit leven misschien juist daarin: voelen wat er gebeurt, herkennen wanneer iets mij meesleept, terugkomen wanneer dat nodig is en vervolgens weer verdergaan met de dag.
Een beetje minder in mijn hoofd. Een beetje meer zoals Bella.
Alleen die drollen laat ik aan haar.

