Going with the flow

Een vriendin en ik appen elkaar regelmatig even. Hoe is het, wanneer drinken we weer koffie, beetje dit, beetje dat. Zo ook deze keer.

Hoe gaat het met je?

Ach, going with the flow, krijg ik terug, met een filmpje erbij. Eerst een prachtige rivier en vervolgens een kajakker die in een kolkende watermassa heen en weer wordt geslingerd en vooral probeert met boot en al boven water te blijven.

Ik lag dubbel. Zij ook.

Vooral omdat we allebei precies begrepen wat ermee bedoeld werd. Van buiten is zij een vrouw die rustig, krachtig en heeeel relaxed overkomt. Ik weet ook wat er onder die buitenkant speelt. Niet omdat ik daar zo geweldig doorheen kan kijken, maar omdat zij zich ook kwetsbaar durft op te stellen en vertelt wanneer het even wat minder relaxed is.

En daarin herkennen we elkaar behoorlijk goed. Allebei goed in doorgaan op yangkracht. Ballen hooghouden, zorgen, regelen, dragen en ondertussen op de vraag hoe het gaat gewoon antwoorden: Goed hoor. Druk, maar goed.

Van buiten kan dat er nog verrassend relaxed uitzien. We werken, maken plannen, lachen, spreken af en gaan gewoon door met ons leven. Dat er ondertussen onder water soms behoorlijk hard wordt gepeddeld, staat tenslotte nergens op ons voorhoofd.

Going with the flow!

Dat zette me aan het denken. We zijn er best goed in om aan de buitenkant de indruk te wekken dat alles lekker loopt. Ook als het onder de oppervlakte even heel anders voelt. We zien van elkaar vaak vooral wat er wél goed gaat: leuk werk, een fijne relatie, vakanties, gezellige foto’s en de momenten die we graag delen. Wat er ondertussen achter de voordeur gebeurt, komt nu eenmaal wat minder vaak voorbij.

Zelfs bij goede vrienden vertellen we misschien niet altijd alles, uit schaamte, angst voor een oordeel of gewoon omdat we een ander niet willen lastigvallen.

Vanmorgen trok ik een kaart uit mijn Lichtzieners Tarot. Nou ja, één kaart… er vielen er vier uit. Blijkbaar was één boodschap voor vandaag niet voldoende.

Eén ervan was de Twee van Munten. Een vrouw met in iedere hand iets wat op een rond tasje lijkt. Met haar armen lijkt ze een soort molenbeweging te maken, met het ene tasje boven haar hoofd en het andere beneden. Wat me vooral opviel, was dat ze helemaal niet probeert beide tasjes krampachtig boven haar hoofd te houden. Ze beweegt ermee. De ene gaat omhoog, de andere omlaag en vervolgens wisselen ze weer van plek.

Ik moest meteen weer aan die kajakker denken.

We praten vaak over balans alsof het een toestand is die we ooit bereiken. Werk op orde, privé op orde, gezond eten, genoeg bewegen, tijd voor onszelf, iedereen om ons heen tevreden en wij uiteraard ook.

Klaar.

Ik wacht nog steeds op die week.

In werkelijkheid beweegt het voortdurend. De ene periode vraagt werk meer van ons. Een andere keer heeft iemand van wie we houden ons nodig. Soms hebben we zelf meer behoefte aan rust en dan dient zich precies op dat moment iets aan waar we helemaal niet op zaten te wachten. Het leven heeft nu eenmaal geen agenda waarin het eerst even kijkt of donderdagmiddag ons goed uitkomt.

Toch zijn we er behoorlijk goed in om onszelf tijdens zo’n periode ergens onderaan de lijst te zetten. Als dit werk af is, dan neem ik rust. Als deze drukke periode voorbij is, pak ik mijn hobby weer op. Als dit thuis opgelost is, dan maak ik weer tijd voor mezelf. Als alles straks wat rustiger is…

Dan…

Alleen kan dat dan behoorlijk lang op zich laten wachten.

Volgens mij zit daar een interessant verschil tussen meebewegen met het leven en jezelf laten meesleuren door de stroming. Want wanneer ben je flexibel en wanneer ben je jezelf inmiddels gewoon voorbijgelopen?

Dat begint vaak al voordat alle ballen ineens op de grond liggen. Die wandeling waar je normaal van opknapt, schiet er steeds vaker bij in. Je hobby blijft liggen. Je zegt iets leuks af omdat je eigenlijk geen puf meer hebt en iets waar je normaal enthousiast van wordt, begint ineens te voelen als nóg iets wat moet.

Terwijl je nog prima functioneert. Vind je zelf.

Juist dát maakt het zo verraderlijk. We kunnen vaak veel langer doorgaan dan goed voor ons is. De vraag is alleen of doorgaan hetzelfde is als goed gaan.

Misschien gaat balans daarom niet alleen over voldoende rust. Plezier hoort er wat mij betreft net zo goed bij. Doe je nog dingen omdat je er simpelweg blij van wordt? Iets waar geen resultaat tegenover hoeft te staan, niemand iets aan heeft en wat nergens goed voor hoeft te zijn?

Een uur verdwijnen in iets waar je van gaat glimmen en waar je nieuwe energie van krijgt. De tuin in, schilderen, schrijven, muziek maken, uitgebreid koken, ergens lekker gaan lunchen of eindelijk weer eens datgene doen waarvan je al maanden roept dat je er “echt weer tijd voor moet maken”.

Niet als het volgende vinkje op de lijst onder goed voor mezelf zorgen. Daar kunnen we tenslotte ook weer verrassend efficiënt in worden.

Gewoon omdat het leuk is.

Juist wanneer het leven wat meer van ons vraagt, verdwijnen die dingen vaak als eerste, terwijl ze kunnen helpen om onszelf daarin niet kwijt te raken.

Dat zie ik ook bij mijn vriendin. Haar water is op dit moment bepaald niet kabbelend. Tegelijkertijd kan ze intens genieten van haar familie om haar heen. Ze wacht niet met lachen totdat alles opgelost is. Het ene kan blijkbaar gewoon naast het andere bestaan.

En daar bleef ik bij hangen.

Hoe vaak wachten we eigenlijk tot het leven weer een beetje loopt zoals we zouden willen voordat we er weer volop van genieten? Eerst het probleem oplossen. Eerst dat gesprek voeren. Eerst die deadline halen. Eerst zorgen dat iedereen om ons heen weer oké is.

Daarna zijn wij aan de beurt.

Terwijl het leven ondertussen gewoon doorgaat.

Er kan midden in een ingewikkelde periode ook iets ontzettend grappigs gebeuren. Je kunt bezorgd zijn en vijf minuten later dubbel liggen om iets volkomen onbenulligs. Ook op een moeilijke dag kan er ineens iets heel moois tussendoor komen.

Juist die kleine momenten kunnen dan verrassend veel betekenen. Een fijn gesprek, samen eten, ergens volledig in opgaan of keihard lachen om een volkomen idioot filmpje. Ze lossen niets op, maar kunnen een dag wel even een heel andere kleur geven.

Dat maakt die moeilijke dag niet minder moeilijk. Het betekent alleen dat we het leven ernaast niet hoeven stil te zetten.

Het leven beweegt. Soms zit je in wildwater, soms dobber je, soms wil je juist die enorme golf. En ondertussen kan er óók gelachen, genoten, gegeten, geliefd en geleefd worden.

Een surfer ziet tenslotte een enorme golf en denkt: yes! terwijl een ander al lichte paniek krijgt wanneer zijn luchtbed iets te ver van de kant drijft.

We hoeven dus ook niet allemaal dezelfde rivier leuk te vinden.

De kunst lijkt me niet om het water voortdurend kalm te krijgen, maar om te ontdekken hoe jij erop wilt bewegen. Wanneer peddel je harder, wanneer laat je je even meevoeren, wanneer stuur je bij en wanneer klim je gewoon ergens aan de kant om even helemaal niets met die rivier te maken te hebben?

Daar hoort voor mij ook ontvangen bij. Bij een ander vinden we het de normaalste zaak van de wereld om een hand uit te steken. We luisteren, helpen, nemen iets over of houden desnoods even het bootje vast. Zelf blijven we soms fanatiek peddelen terwijl iemand allang vanaf de kant roept dat hij best even kan helpen.

Ook dat herken ik.

Blijkbaar is hulp aannemen toch een ander talent dan hulp aanbieden.

De Twee van Munten-kaart die ik trok, laat precies zien wat ik bedoel. De vrouw op de kaart had niet alles perfect in balans, ze bewoog juist mee. De ene tas boven, de andere beneden. Geen krampachtige poging om alles tegelijkertijd evenveel aandacht te geven.

Dat komt voor mij veel dichter bij het echte leven.

Soms vraagt werk meer, soms familie en soms jijzelf. Soms stroomt het heerlijk en soms ploeter je even. De vraag is vooral of we onderweg nog voelen wanneer het genoeg is en ruimte blijven maken voor wat ons energie, plezier en levenslust geeft. Soms helpt het om een ander toe te staan ons bootje even vast te houden wanneer onze armen moe worden.

Want als we steeds wachten tot het leven weer stroomt zoals wij het graag zouden willen, vergeten we misschien te genieten van wat er onderweg óók is.

Scroll naar boven