Een paar dagen geleden had ik opnieuw bezoek van een pad. Dit keer had hij mijn zwembad uitgekozen, waar hij heerlijk rondzwom. Een retreatgast die ook aan het zwemmen was, vroeg zich af wat er naast haar in het water bewoog. Gelukkig was ze niet bang. De pad leek zich ondertussen nergens druk om te maken. Hij zwom naar de trap en ging daar op zijn gemak op een trede zitten. Ik heb hem uit het zwembad geholpen, waarna hij zijn weg vervolgde. Ik weet niet of hij vaker een duik neemt en zelfstandig in en uit het zwembad kan komen. Het zou zomaar kunnen dat ik hem midden in zijn ochtendritueel heb gestoord.
Het was inmiddels onze vierde ontmoeting in anderhalve week tijd. Ik begon me af te vragen of hij mijn tuin als vaste verblijfplaats had uitgekozen of dat ik hem eenvoudigweg vaker opmerkte. Deze ontmoeting kreeg nog een bijzonder tintje door iets wat eerder die ochtend was gebeurd.
Ik had een kaart getrokken met de vraag welke boodschap mijn spirituele gidsen voor me hadden. De kaart was De gedaanteverwisselaar, met als boodschap: Transformeer en onthul je gaven. In de uitleg stond dat ik aandacht mocht schenken aan een dier dat zich regelmatig liet zien, omdat dit dier me iets kon laten ontdekken over mijn eigen ontwikkeling. Nog geen uur later zwom de pad in mijn zwembad. Ik moest erom lachen. Als hij mijn aandacht wilde trekken, had hij in ieder geval een uitstekend moment uitgekozen.
Ik houd van zulke bijzondere samenlopen. De een noemt het toeval, de ander synchroniciteit. Voor mij hoeft niet alles verklaard te worden om er nieuwsgierig naar te zijn. Ik ging op zoek naar de symbolische betekenis van de pad en ontdekte dat hij onder meer wordt verbonden met transformatie, geduld, het volgen van je eigen ritme en het bewaken van grenzen. Vooral dat laatste raakte iets bij me.
Grenzen zijn namelijk al heel lang een terugkerend thema in mijn leven. Ik ben iemand die snel denkt, organiseert en handelt. Ik zie wat er nodig is, bedenk een oplossing en voordat ik het weet, ben ik alweer bezig die uit te voeren. Vaak zonder dat iemand erom heeft gevraagd en soms zelfs zonder dat ik bewust heb besloten iets op me te nemen. Het gaat zo vanzelfsprekend dat ik pas achteraf merk hoeveel verantwoordelijkheid ik alweer naar me toe heb getrokken.
Tegelijkertijd is organiseren een van mijn grootste genoegens. Ik vind het heerlijk om iets te bedenken en tot leven te brengen. Een bijzondere gelegenheid creëren, een prachtig gedekte tafel, bloemen, heerlijk eten en aandacht voor de kleinste details. Ik kan er enorm van genieten wanneer alles samenkomt en mensen zichtbaar plezier hebben. In de loop der jaren heb ik allerlei diners, feesten en evenementen georganiseerd, vaak met verrassende combinaties van eten, creativiteit en gezelligheid. De voorbereidingen vind ik minstens zo leuk als het moment waarop de gasten binnenkomen.
Het organiseren zelf geeft me plezier. Het wordt pas vermoeiend wanneer ik ongemerkt ook alle verantwoordelijkheid naar me toe trek.
In mijn huwelijk en met de kinderen was ik jarenlang degene die de kar trok. Ik regelde, dacht vooruit en loste op. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik met twee kinderen en een man als derde kind in het wagentje onderweg was. Dat klinkt grappig, maar na verloop van tijd werd het behoorlijk vermoeiend. Zeker wanneer anderen zo gewend raken aan jouw rol dat ze nauwelijks meer stilstaan bij hoeveel je eigenlijk doet.
Zelf droeg ik daar natuurlijk ook aan bij. Ik zag wat er moest gebeuren en deed het, vaak voordat iemand anders de gelegenheid kreeg. Zo’n gewoonte verandert niet van de ene op de andere dag. Zelfs wanneer je inmiddels goed weet waar je grenzen liggen, kun je alweer ergens mee bezig zijn voordat je jezelf hebt afgevraagd of je het eigenlijk wel wilt.
Het interessante is dat juist de eigenschappen waar je veel aan hebt, je soms ook in de weg kunnen zitten. Zelfstandig zijn, verantwoordelijkheid nemen, vooruitdenken en oplossingen vinden zijn waardevolle kwaliteiten. Ik ben er blij mee en zou ze niet willen missen. Goed ergens in zijn betekent alleen niet dat je het ook altijd hoeft te doen.
Bij Retreat Portugal merk ik hoe belangrijk dat onderscheid is. Ik geniet van het ontvangen van gasten, het creëren van een mooie omgeving en het verzorgen van bijzondere ervaringen. Hospitality zit me in het bloed. Inmiddels werk ik samen met een kok, masseuse, docenten en therapeuten, waardoor ik niet meer alles zelf uitvoer. Toch vraag ik me al een paar jaar af hoe ik mijn werk verder wil vormgeven. Ik houd van wat ik doe, maar verlang ook naar meer ruimte om te lezen, schrijven, reizen en nieuwe ideeën te ontwikkelen.
Mijn ambities zijn daarmee nog lang niet uitgeput. Er borrelen juist allerlei ideeën op, waarvan sommige behoorlijk groot zijn. Eén daarvan draag ik al lange tijd met me mee.
Ik droom ervan om op verschillende plekken in de wereld kleinschalige hospitality farms te ontwikkelen. Prachtige locaties midden in de natuur, met luxe accommodaties, wellness, een eigen groentetuin en een keuken waarin wordt gekookt met wat het seizoen en het land te bieden heeft. Plekken waar mensen kunnen genieten van rust, schoonheid en persoonlijke aandacht, waar retreats en bijzondere evenementen plaatsvinden en waar ook andere begeleiders hun programma’s kunnen aanbieden.
Daarbij zou ik graag iets betekenen voor de mensen uit de omgeving. Ik zie mogelijkheden om alleenstaande moeders met kinderen een veilige woon- en werkomgeving te bieden, waar zij zelfstandig een bestaan kunnen opbouwen en hun kinderen kansen krijgen voor de toekomst. Een Green School, waar kinderen leren vanuit nieuwsgierigheid, natuur, creativiteit en praktische ervaringen, zou daar prachtig bij passen. Ook zou ik ruimte willen bieden aan behandelaars en andere professionals om hun kennis en begeleiding toegankelijk te maken voor de lokale gemeenschap. Het lijkt me mooi als de voorzieningen ook bereikbaar zijn voor mensen uit de omgeving, ongeacht hun financiële mogelijkheden.
Ik zie mezelf al locaties zoeken, ontwerpen, bouwen, interieurs vormgeven en teams samenstellen van mensen die met net zoveel plezier hun eigen talenten inzetten. Mijn achtergrond in bouwkunde, interieurarchitectuur, hospitality, natuurgeneeskunde en uiteenlopende lichaamsgerichte en complementaire disciplines zou daar op een bijzondere manier samenkomen. Het liefst zou ik tussen verschillende locaties reizen, nieuwe projecten ontwikkelen, schrijven, lezingen geven en af en toe zelf een retreat begeleiden.
Het ontwikkelen van zulke plekken lijkt me fantastisch, maar het dagelijks functioneren ervan zou ik graag overlaten aan mensen die daar met evenveel plezier hun verantwoordelijkheid in nemen. Anders sta ik straks op verschillende continenten opnieuw dezelfde kar te trekken, alleen met zoveel wagentjes dat ik uiteindelijk in een locomotief verander.
Hoe ik deze droom werkelijkheid ga laten worden, weet ik nog niet. Daarvoor zijn middelen en mensen nodig, maar er zijn meer wegen dan ik op dit moment kan overzien. Een investeerder, een samenwerkingspartner, crowdfunding of een onverwachte kans kan zomaar een nieuwe richting openen. Die grote prijs in de Staatsloterij blijft overigens ook van harte welkom.
Het lijkt me jammer om een droom op voorhand opzij te zetten omdat ik nog niet weet hoe ik hem moet realiseren. Door erover te vertellen, krijgt hij in ieder geval de ruimte om te groeien. Wie weet welke ontmoetingen, ideeën of mogelijkheden daaruit voortkomen.
Bij al die plannen hoort nog een verlangen dat dichter bij huis ligt. Ik zou namelijk ook weleens gast willen zijn op mijn eigen retreat. Niet zomaar om verwend te worden, maar juist omdat ik volledig achter de visie en het programma sta dat ik met zoveel plezier heb ontwikkeld.
Ik bezoek zelf ook weleens retreats op andere plekken. Dat vind ik heerlijk en inspirerend, al merk ik dat ik soms bepaalde details, persoonlijke aandacht of onderdelen mis die ik zelf belangrijk vind. Bij Retreat Portugal heb ik geprobeerd juist die elementen samen te brengen. Met een team van mensen die ieder vanuit hun eigen passie en deskundigheid bijdragen, ontstaat er iets waar ik zelf ook graag volledig van zou genieten.
De kok zou voor mij koken, ik zou iedere week een massage ontvangen en vijf dagen per week yogalessen volgen bij een docent. Normaal beoefen ik yoga zelfstandig, maar onder begeleiding word ik uitgedaagd om buiten mijn vertrouwde routine te bewegen en nieuwe dingen te ontdekken.
De vrijheid om mijn dagen zelf in te delen heb ik gelukkig al. Wanneer er geen gasten zijn, kan ik vaak zelf bepalen waar ik mijn tijd aan besteed. Toch lijkt het me heerlijk om alle verantwoordelijkheden eens aan anderen over te laten. Om wakker te worden zonder alvast in gedachten bezig te zijn met wat er die dag moet gebeuren. Om te lezen, schrijven, in de tuin te rommelen of spontaan iets te ondernemen, terwijl alles om me heen gewoon doorgaat.
Het lijkt me bijzonder om op mijn eigen plek eens helemaal ontzorgd te worden en te genieten van wat ik heb gecreëerd, met dezelfde aandacht en zorg die ik mijn gasten zo graag bied.
Ik kan inmiddels prima een dag niksen en daar volop van genieten. De werkelijkheid is alleen dat er ook gewerkt moet worden, gasten ontvangen worden en de rekeningen betaald moeten worden. Soms merk ik dat ik na een paar rustige dagen weer in mijn vertrouwde tempo schiet om alles wat is blijven liggen in te halen, terwijl ik die rustige dagen juist met plezier heb besteed.
Terwijl ik nadacht over de symboliek van de pad, bleef vooral het begrip transformatie door mijn hoofd spelen. Het is zo’n woord dat je tegenwoordig overal tegenkomt, net als helen, loslaten en oude patronen doorbreken. Mooie begrippen, maar wat betekenen ze eigenlijk wanneer je ze probeert toe te passen in je eigen leven?
Neem het loslaten van oude patronen. Dat klinkt eenvoudig, totdat je ontdekt dat zo’n patroon nauw verweven is met eigenschappen waar je juist trots op bent. Mijn neiging om vooruit te denken, oplossingen te vinden en verantwoordelijkheid te nemen heeft me veel gebracht. Daar wil ik helemaal niet vanaf. Ik wil alleen beter herkennen wanneer ik die kwaliteiten met plezier inzet en wanneer ik alweer automatisch iets op me neem.
Een pad ondergaat tijdens zijn leven een bijzondere metamorfose. Hij begint als kikkervisje in het water, ontwikkelt poten, verliest zijn staart en gaat uiteindelijk ook op het land leven. Zijn uiterlijk en manier van leven veranderen ingrijpend, maar het blijft hetzelfde dier.
Het idee dat transformatie niet betekent dat ik een ander mens moet worden, maar dat ik anders leer omgaan met wat ik in me heb, spreekt me aan. De eigenschappen waarmee ik jarenlang zoveel verantwoordelijkheid heb gedragen, zijn immers ook de eigenschappen waarmee ik prachtige dingen kan creëren. Ik hoef mijn organisatietalent, creativiteit of vermogen om vooruit te denken niet los te laten. Het verschil zit in de vrijheid om te kiezen wanneer en waarvoor ik ze inzet.
De pad heeft me in ieder geval aan het denken gezet. Een eventuele boodschap laat ik graag in het midden. Hij kan natuurlijk ook gewoon ontdekt hebben dat mijn tuin een prettige verblijfplaats is en mijn zwembad zich uitstekend leent voor een ochtendduik. Dat zou ik hem niet kwalijk nemen.
Inmiddels ben ik hem alweer tegengekomen. Kennelijk bevalt het hem hier uitstekend. Al kan ik me voorstellen dat een zwembad bij een luxe retreat ook voor een pad zo zijn aantrekkingskracht heeft.
Welke eigenschappen gebruik jij omdat ze je plezier en voldoening geven, en welke zet je nog steeds vanzelfsprekend in omdat je ooit hebt geleerd dat het zo hoort?

